Verslag IX 

            1 december 2000

-Howie gaat met de metro, oefent traplopen, beleeft een weerzien met vriendje het  varken en ondergaat een delicate ingreep-  

Met de auto naar het metrostation, Howie zoals altijd vol goede zin. Met de  lift naar het perron en het instappen ging redelijk rustig. Bij de halte De Amsterdamse Poort weer eruit en twee oefenrondjes door het winkelcentrum. Howie trok weer erg hard aan de lijn dus met brokjes hem enigszins afgeleid. Vervolgens hijgt en piept hij enorm hard waardoor toen wij door een tunneltje liepen een heer enigszins bevreemd achterom keek. Ik voelde mij verplicht te roepen: “U hoeft mij niet beschuldigend aan te kijken, hoor!”.
Vanaf acht maanden mogen de pups trappen lopen dus op de terugweg maar even proberen. Wel moest ik mij voor de zekerheid vast houden aan de leuning maar Howie liep tamelijk rustig de trap op en later af dus hem flink geprezen. 

In een eerder verslag heb ik verteld van het beeldje van een varken in het winkelcentrum Amstelveen. Slimme hondjes herinneren zich dat bij een eerder bezoek het varkentje tracteerde op lekkere brokjes en Howie doorstond glansrijk de test.
Je zág hem denken toen hij het beeldje ontwaarde en hij ging meteen de brokjes zoeken.
En ja hoor, wij vonden hem geweldig knap en waren zeer trots. 

Met zes á zeven maanden begint de puberteit. Een reu zal geïnteresseerder gaan snuffelen, niet alleen in de goot maar juist bij palen en hoger gelegen plekken en vervolgens zijn poot gaan optillen. Met puppypleeggezinnenzorg gebeld en zij gaven aan dat het tijd was voor castratie. In de handleiding hadden we er reeds het een en ander over gelezen maar nu het zover was vonden we het toch moeilijk. Behalve dat in het algemeen de hond iets rustiger wordt (Howie is hierop natuurlijk weer de uitzondering) zal hij in één keer blijven uitplassen op de vaste plek in de goot bij huis. Daarna kan hij aan het werk en er hoeft dus niet onderweg gestopt te worden om her en der zijn poot op te tillen, kortom, allemaal van belang wanneer hij werkelijk als geleidehond gaat functioneren. Met Howie ’s morgens vroeg naar de dierenarts, hij kreeg een prikje en we mochten bij hem blijven tot de verdoving ging werken. Hij moest nog overgeven en toen gaf de dierenarts aan dat wij konden vertrekken, met moeite. In de loop van de middag kwam het telefoontje dat wij hem konden halen, alles was goed gegaan.
Howie vond zichzelf heel zielig en terecht. Zijn mooie ronde balzakje was bont en blauw en plat. Ik legde een tuinkussen op de grond om naast hem te gaan zitten maar ik kreeg de gelegenheid niet, Howie sleepte zich er naar toe en nam bezit van het riante plaatsje. Nog maar een kussen erbij dan. Hij herstelde snel, de volgende dag was hij alweer een beetje aan het rondhollen en ondeugend. Een kaartje naar zijn beste vriend Alfred om te verhalen van zijn wedervaren, vrijwel direct een medelevend kaartje terug met de belofte van een bezoekje zodra de hechtingen waren verwijderd en prompt kwamen zij mét een grote tractatie voor de patiënt, zeer attent.  

Het is niet de bedoeling dat Howie op de bank of op bed gaat liggen. De slaapkamer is verboden gebied dus hij wacht netjes bij de deur. De eerste keer dat ik hem op een stoel zag liggen was in het bijzijn van Bas, beter gezegd, Howie lag op de schoot van Bas. Samen in de luie stoel en zij keken allebei een beetje schuldig. Zoals van mij verwacht kan worden mopperde ik een beetje en negeerde deze samenzwering. Sindsdien is het hek van de dam. Als Howie de kans krijgt (meestal wanneer ik elders in huis ben) kruipt hij bij Bas op schoot en nestelt zich triomfantelijk. Ik heb het maar opgegeven om hierover te mopperen, twee onverbeterlijke ondeugden die een pact hebben gesloten kan ik niet baas.

Inmiddels is het alleen kunnen blijven uitgebreid naar één uur. Fijn voor mij om naar de bibliotheek te gaan of wat boodschappen te doen.  Als ik terugkom merk ik dat hij beter heeft geaccepteerd dat hij soms alleen moet blijven dus dat is een prima vooruitgang.

In plaats van drie maaltijden per dag krijgt Howie nu twee keer eten.
De dagindeling is daardoor gewijzigd, in plaats van zeven uitlaten zijn het er nu gemiddeld vijf waardoor de invulling van de dag iets vrijer is. 

Ook in deze periode hebben we geoefend met een medewerkster KNGF. Het is altijd een beetje spannend, je hoopt dat ze enige verbetering constateren én het is hard werken. Omdat hij nog steeds als een gek trekt hebben we nu de mogelijkheid om de riem iets anders om zijn voorpoten te slaan waardoor hij iets teruggehouden wordt.
Omdat hij inmiddels iets ouder is kan hij steviger worden gecorrigeerd dus wanneer hij weer als een gek trekt of wil opspringen naar vogeltjes moet hij door middel van een rukje aan de lijn weer tot de orde geroepen worden. Ik vond dit eerst erg moeilijk om uit te voeren maar gezien zijn toekomstige taak moet je soms streng zijn. 

Een prille nieuwe liefde; aan de overkant woont nu een vriendinnetje met de naam Perra.

Zij is een Spaanse waterhond oftewel een Perro de Agua Espanol.
Howie is een lieverd maar ook lomp, hij probeert zich in te houden maar stampt af en toe toch over haar heen en dan protesteert zij met hoge blafjes en piepjes.
Het spel is niet zoals met Alfred, woest en nietsontziend, maar op z’n “pups”, even rennen, met de voorpootjes slaan en veel gesnuffel. 

Wordt vervolgd waarin Howie een middagje op een manege doorbrengt, hard moet oefenen en weer van een weekje Friesland geniet.

terug naar pagina "index-Howie"