|
Verslag 7
1 oktober 2000 Dit jaar besloten wij minder en aangepast op
vakantie te gaan maar onze hoofdvakantie, twee weken Zuidwest Engeland
hebben we wel geboekt. Mama Gerda en Paul boden aan op Howie te passen. Om eens te kijken hoe hij zich zou gedragen spraken
we een oefenlogeerpartij af. Met de auto naar Roermond, stralend weer en
Howie gedroeg zich voorbeeldig in de auto. Bij aankomst draafde hij van
kamer naar kamer, het is een grote villa en hij vond alles heel
spannend. Onderdeel van de oefening was dat Bas en ik weg
zouden gaan, wij vertrokken naar het centrum van Roermond en kregen
meteen een vakantiegevoel. Het onderwerp was natuurlijk wéér Howie,
hoe zou het met hem en de oppassers gaan? Het bleek dat hij zich keurig
had gedragen, hij was op de voeten van Paul in slaap gevallen en voelde
zich dus al thuis. “s Avonds naar het park en gekeken waar hij los zou
kunnen lopen en het terugkomen geoefend. Des nachts blafte hij slechts
één keer toen luidruchtige cafégangers voorbijliepen. De volgende
morgen had hij de prullenmand van de studeerkamer omgekeerd en de inhoud
(voornamelijk papier) versnipperd en verspreid. Paul en Gerda zeiden:
“hij mag komen” en dat was het einde van een fijne logeerpartij. Bas ging een weekend met de motor weg. Howie en ik
wuifden hem uit en gingen weer over tot de orde van de dag. Hoe ziet een
gemiddelde dag op dit moment eruit? rond 8 uur
1e uitlaat Aan de manager van het bureau waar ik heb gewerkt
had ik beloofd met Howie op bezoek te komen. Heen met de auto naar
Amsterdam-Centrum. Ik ben niet zo dol op liften maar omdat Howie (nog)
geen trappen mag lopen was dit gelijk een goede oefening, zowel voor hem
als voor mij. De deur ging dicht, de lift zette zich in beweging en we
keken elkaar aan, was dit nou alles, wat een makkie. In het kantoor met
de deur gesloten ontdekte Howie onmiddellijk de plantenpot met
hydrocultuur. Je zag hem denken, wat aardig die borrelnootjes, en hij
smeet er een paar op de grond, ging wat liggen knarsen en spoog ze weer
uit. Van een nette stapel computeruitdraaien maakte hij een rommelig
geheel en toen was het weer tijd om op te stappen. Even in Marks & Spencer geoefend en doorgelopen
naar de Dam. Zijn blauwe jasje met daarop: ASPIRANT GELEIDEHOND was absoluut handig, mensen
blijven daardoor meer op afstand. Bij iedere duif die opvloog vloog
Howie ook op, hij sprong van links naar rechts en ik wenste nu even dat
hij dat jasje niet aanhad. Mijn houding werd verontschuldigend, ik
mummelde: “hij is nog jong, moet nog zoveel leren.”
Op het Damrak even op een bankje samen uitrusten. Dan door naar
het Centraal Station, mooi op tijd om de trein te halen. De liften
bevonden zich aan de zijkant dus met enige moeite hem opgetild (zijn
gewicht is nu ruim twintig kilo) en de trap opgewankeld. De trein kwam
net binnenrijden en omdat we op het Abcouder station al eens geoefend
hadden maakte ik mij geen zorgen. De trein stond knarsend stil, de
deuren openden, ik keek naast mij en zag een vreemdsoortig vloerkleedje
zich aan het perron vastklampen. Hij was echt helemaal plat gaan liggen
en trachtte zich met uitgespreide poten aan het perron vast te houden.
De trein zou over twee minuten vertrekken dus wat doe je dan. Ik
probeerde hem overeind te laten komen doch vergeefs, ik zei op
enthousiaste toon: “leuk hé, we gaan met de trein, joepie.” Het
mocht niet baten dus uiteindelijk heb ik hem min of meer van het perron
afgeschraapt en de trein ingedragen. De rit verliep rustig en hij ging
aan mijn voeten liggen. Bij Abcoude was ik reeds voorbereid op de
volgende crisis. De trein stopte, ik opende de deur en stapte bedaard op
de treeplank en Howie volgde, de rust zelve. “Wat knap, goed zo,
braaf.” De dag ervoor had ik reeds de auto bij het station geparkeerd
omdat nóg een wandeling iets te veel zou zijn, hij stapte opgewekt in
en we tuften naar huis. Howie stortte zich in zijn mandje, ik ging met
een goed boek in de makkelijke stoel en wij voelden ons zeer voldaan. Kermis in Abcoude. Prima oefening. Howie trok hard
aan de lijn zoals altijd maar de extra geluiden en vele mensen vond hij
prima. Hij schrok niet van sirenes, harde klappen en gegil. Bij het
marktje bij het Kerkplein kwam een mevrouw met haar twee dochters naar
ons toe, zij hadden inmiddels nét hun derde pup van het KNGF opgehaald,
Nilsson. Ook een blonde labrador, vijf kilo en zeven weken, wat is een
puppy toch aandoenlijk. Howie en Nilsson speelden heel lief met elkaar
en ik kon bijna niet geloven dat een paar maanden geleden Howie ook zo
een bolletje was, hij leek nu wel een reus vergeleken met Nilsson. Howie heeft naast vaste vriend Alfred nog een
vriendje erbij gekregen, Duco, een kruising tussen een labrador en een
Berner Sennen. Hij is van eind mei dit jaar dus ze schelen bijna vier
maanden. Zijn baasje werkt in de buurt en komt af en toe tijdens de
pauze zodat de pups zich heerlijk kunnen uitleven. Het spel is af en toe
onbesuisd maar tot nu toe zijn ze de beste maatjes. Wordt vervolgd waarin Howie uit logeren gaat, zijn
pleegouders af en toe tot wanhoop drijft mar ook zorgt voor veel
plezier. |