|
Verslag 6
16 augustus 2000
-Howie viert vakantie en is blij met een dode mus, pardon, muis
Na
ongeveer een kwartier, twintig minuten, wacht ik tot een stilte intreedt
en vervolgens ga ik snel naar binnen. Niet optimaal, hij is dan ook
enigszins buiten adem maar na vier maanden wil ik ook eens even zonder
Howie op pad en de eerste methode (naar binnen snellen vóór de eerste
blaf) heeft helaas niet gewerkt. Ik hoop echt dat ik de volgende keer
een verbetering kan melden. Een midweekje Friesland, een ruim en vrijstaand
huis met een eigen aanlegsteiger. Howie draafde door het huis en
verkende alle ruimtes en ook bij hem viel het huis in goede aarde. Een
sloep gehuurd en rondgevaren in een mooi natuurgebied. Howie
veiligheidshalve aan de riem in de boot, niet overbodig want de
verleiding werd hem te veel. Hij nam een flinke aanloop en hing aan zijn
riem overboord maar bereikte niet het water. Hem rap weer aan boord
gehesen. Vriendin Jacqueline kwam woensdagavond en Howie vond dat
geweldig, weer een wandel- en speelmaatje erbij. Op de terugweg bezochten wij zijn ouderlijk huis
waar wij hartelijk werden ontvangen. Howie en zijn moeder toonden geen
teken van herkenning. Nell en Huub hebben de fokteef Christie permanent
in huis. Dit was haar eerste nestje dat bestond uit tien pups waaronder
Howie. Alle tien zijn op dezelfde dag uitgereikt aan de
puppypleeggezinnen, een zware dag voor Christie en haar mensenfamilie.
Nell vertelde dat zij en Christie tot enkele weken na het
afscheid regelmatig de video van de pups hebben bekeken, waarbij
Christie áchter de tv ging kijken waar de kleintjes toch zaten.
Eigenlijk had de familie zich opgegeven als puppypleeggezin maar
Christie bleek geschikt bevonden als fokteef. Hier moest overlegd worden
want Huub is geen echte hondenliefhebber. Na ampel beraad werd toch
besloten deze uitdaging aan te gaan met de afspraak dat Nell
verantwoordelijk is voor fokteef en nakomelingen en Huub de taak op zich
heeft genomen om alle technische zaken uit te denken en uit te voeren
(loopplanken op maat, hondentoilet in de tuin etc.). De pups moesten de
eerste weken na de geboorte met de hand worden gevoerd en schoondochter
Hélène kwam ook te hulp bij deze extra taak. Toen wij na wat foto’s
en verhalen uitgewisseld te hebben aanstalten maakten te vertrekken
werden wij berispend toegesproken; vertrekken zonder de video te hebben
bekeken, dat kon toch niet........ Al met al hebben wij een genoeglijke
middag bij hen doorgebracht en genoten van de anecdotes en de video.
Alle bewondering voor hun vrijwilligerswerk dat zij met liefde en
toewijding verrichten. Broer Hans en schoonzus Ester kwamen een avondje op
bezoek. Heerlijk bijpraten en veel plezier met elkaar. Zij zeiden:
“wij stappen eens op” maar bleven nog even zitten, we hadden nog
genoeg te bespreken en Howie besloot in te grijpen. Tot dat moment had
hij rustig bij hun voeten gelegen maar –excuses voor de banaliteit-
hij liet nu een walgelijk ruikende wind en terwijl wij allen wuivend en
melig bleven zitten kletsen, nóg een. Daarop stonden Hans en Ester
acuut op, in de veronderstelling dat wij hem geleerd hadden om bezoek
dat blijft plakken aan te sporen te vertrekken. Maar dit was beslist
eigen initiatief en wij distantiëren ons nogmaals van zijn actie. Nicht Carla en haar aanstaande, Romeo, bezochten
ons. Bij binnenkomst hurkte Carla om Howie te begroeten, verloor haar
evenwicht door zijn enthousiaste begroeting en zat vervolgens op de
deurmat. Gelukkig hervond zij snel haar waardigheid maar dat viel niet
mee, zeker omdat de andere drie telkens bij de herinnering weer in
lachen uitbarstten. Wij brachten een fijne middag met elkaar door, de
enige dissonant was dat Howie ontdekte dat hij inmiddels lang genoeg was
om zijn voorpoten op tafel
te kunnen leggen. Daarbij trachtte hij met zijn neus het lekkers te
traceren en gaf de cake een grote lik. Weer een nieuwe stoutigheid om af
te leren, overigens doet hij dit alleen als er bezoek is, dan ziet hij
zijn kans schoon. Papa Bert kwam gezwind na de noodroep dat Howie af
en toe door de heg heenkroop en dan de straat overstak. Pa had reeds de
rest van de tuin mooi afgezet met gaas en wij hoopten dat Howie niet
door de heg zou kunnen maar helaas. Terwijl Bert geknield op een kussen
trachtte palen en gaas te bevestigen probeerde Howie het kussen weg te
rukken en Bert grote likken bij zijn oor te geven. Uiteindelijk
ontaardde dit in een stoeipartij waarna zij beiden hijgend ter aarde
stortten. Dan volgde de test. Ik ging aan de andere kant van de heg
staan en kuchte. Papa Bert bleef in de tuin om Howie’s reactie te
kunnen observeren. Hij stak zijn grote kop over het gaas, wurmde zich
eroverheen en sprong dwars door de heg. Zoals Bas terecht opmerkte was
dit ook wel een erg zware test en hij had gelijk, sindsdien ervaart
Howie het gaas toch als een belemmering en het is niet meer gebeurd,
papa Bert heeft gelukkig niet voor niets gezwoegd. Anke, de medewerkster KNGF stelde voor af te
spreken in winkelcentrum Amstelveen om te oefenen. Gelukkig was het ’s
morgens vroeg dus niet al te druk. Ik verzocht Howie in de auto te
stappen en dit deed hij om er vervolgens weer net zo hard uit te
springen. Een goed begin, ik raakte reeds enigszins bezweet en de
oefening moest nog beginnen. Weer een poging en nu netjes op de
vloerplaat, riem vast en daar gingen we. Samen met Anke gewandeld, Howie
trekkend en hijgend voorop. Zij vond het meevallen, natuurlijk is het
nog lang niet goed maar door afleiden en brokjes is hij enigszins aan te
sturen. In het overdekte gedeelte staat een bronzen varkentje. Een
aantal pups schrikt van dit beeldje, voor de rest vormt het geen
probleem. Howie reageerde rustig en de medewerkster legde hier en daar
een brokje bij het beeldje. Als een pup iets eng vindt, leid hem dan
niet er naar toe met een brokje maar doe alsof het lekkers van het
griezelige object zelf afkomstig is, dan gaat de angst snel over.
Ze vertelde dat erg slimme hondjes bij het volgende bezoek naar
het varkentje willen omdat zij zich herinneren dat het varkentje
tracteerde. Dat gaan we zeker de volgende keer uitproberen. Even een
kopje thee gedronken en een kommetje water voor Howie en het was weer
einde oefening. Met enige aandrang hem weer in de auto gekregen en naar
huis. Howie dook uitgeput zijn mandje in en ik voelde me solidair met
hem, de rest van de dag hebben we in aangename rust doorgebracht. In de grond in de tuin bevond zich een wespennest
met constante vliegbewegingen af en aan. Vooral tijdens het spelen met
Alfred, zijn boezemvriend en Joop, de zwarte labradorpup van vijf
maanden, een nieuwe vriend, maakten we ons zorgen of zij in het vuur van
hun spel er niet in zouden trappen of vallen dus maar besloten het weg
te laten halen, een gerust gevoel. Ik ontdekte een leuk grasveldje waar Howie lekker
kan draven en ik stond te genieten van zijn gekke schijnbewegingen en
immens plezier. Opeens zag ik dat hij zijn kop bij de grond had en er
allerlei ongedierte omhoog vloog. Indachtig het wespennest schrok ik
enorm en riep hem zo kalm als ik kon opbrengen. Na enige aarzeling kwam
hij aangehuppeld maar wat zag ik nu uit zijn bek bungelen? Een lang dun
staartje en Howie smakte van genoegen. “Los”, gilde ik al walgend,
vergetend om kalm te blijven en –o wonder- hij liet los. Het was een
dode muis, enigszins aangevreten. Yuch, snel Howie weer aangelijnd en
hem een aantal brokjes gegeven als beloning dat hij snel was gekomen en
los had gelaten. Conclusie:
met een jong hondje worden roze wolkjes afgewisseld met hier en daar een
buitje. Tip: als je de moeite neemt iets in het gastenboek
te schrijven, krijg je van webmaster Wim een seintje wanneer er nieuwe
foto’s of een nieuw verslag zijn gepubliceerd. Op vragen krijg je antwoord. Wordt vervolgd waarin Howie gaat oefenen bij
pleegouders Gerda en Paul waar hij volgende maand gaat logeren,
Amsterdam Centrum bezoekt en zijn eerste treinrit maakt. |
