|
Verslag V 16 juli 2000 -Howie in wonderland- Howie vindt de meeste dingen in het leven één groot avontuur maar verbaast zich over zaken als vogels in de tuin, tv-programma’s waarin
geblaft wordt en vliegtuigen die laag overvliegen. Zijn favoriete speelkameraadje Alfred wordt door Howie met gekwispel, gekreun en geknuffel begroet, hij is dol op hem. Die genegenheid is
trouwens wederzijds want het baasje van Alfred moet hem letterlijk meesleuren zodra Alfred hier de straat inkomt. Neef Florian van tien jaar hield een spreekbeurt over geleidehonden en aan het einde mocht Howie even de klas in. De kinderen waren door de
meester geïnstrueerd rustig op hun plaats te blijven zitten en dit lukte aardig. Howie draafde enthousiast van de een naar de ander. In plaats van het te
gebruiken voor een uiteenzetting op het schoolbord vrat hij vrolijk een rondslingerend krijtje op. Hij vond alle kinderen geweldig en was enorm in zijn sas. Naar het station in Abcoude. We gingen op het perron zitten in afwachting van het voorbijrazen van de Intercity. Wederom met vlag en wimpel
door de test. Howie bleef zitten en bekeek de langsratelende wagons met belangstelling. Ik was natuurlijk weer bijzonder trots op hem. Ik sprak ook een mevrouw
die aangaf overwogen te hebben een pup van het KNGF te begeleiden maar toch gekozen had voor een eigen hondje. Zoals zoveel mensen vertelde ze dat het
vooruitzicht om afscheid te moeten nemen haar deed besluiten om het niet te doen. Op zo een moment besef ik ook weer hoe zwaar dat zal zijn en soms droom ik over
dat naderende afscheid en voel me verdrietig. Maar afwachten hoe dat allemaal zal lopen, voorlopig genieten we van deze periode waarin je ziet hoe een pup snel
leert en plezier heeft en graag commando’s opvolgt. Buurthond Baloe, een Newfoundlander van ruim zestig kilo, wilde grootmoedig even in onze tuin komen spelen. Howie rende enthousiast achter
hem aan maar Baloe verwaardigde zich niet eens het kleutertje te bekijken. Eigenlijk had Howie geluk want Baloe had eerder wel eens zijn overwicht getoond door
bovenop een hondje te gaan zitten maar nu vond hij dat niet eens de inspanning waard. Op bezoek bij Else, ondanks waarschuwingen en twijfel mijnerzijds waren we toch welkom, dat moet hij toch ook leren. Howie begon met in de
tuin een buitenlamp omver te lopen en vervolgens slobberde hij uit de vijver, bewoond door een kikker die zich snel verschool bij nadering van dit harige monster. In de serre trachtte ik hem op de meegebrachte handdoek te laten liggen maar nee, ontdekt moest er worden dus hij nam geen enkele rust. Een
klomp tussen je tanden om mee rond te hollen, hé wat flauw, die nemen ze me af. Een leuk matje om mee rond te zeulen, waarom mag dat nu niet? Ook probeerde Howie
zich te bekwamen in het bespelen van een Afrikaanse trommel waardoor deze buiten bereik geplaatst moest worden. Zeer subtiel stelde Else voor dit keer niet haar
Wedgwoodservies te gebruiken, iets waarmee ik van harte instemde. Na het genot van een kop thee weer naar huis, bedankje voor Else, het was tenslotte voor een
goed doel. Thuisgekomen stortte het mannetje in, hij had het zó druk gehad. Zijn puppengebitje is vrijwel geheel vervangen door blikkerende volwassen tanden, wij noemen hem het viskraampje want hij meurt nu ontzettend
uit zijn bek. Howie ontsnapte enkele malen uit zijn geïmproviseerde ren. Daarna krabbelde hij aan de slaapkamerdeur en ontdekte zo dat een deurklink naar
beneden gedrukt kan worden en op die manier toegang verschaft naar verboden gebieden. Wij interpreteerden dit als een overgang naar de volgende fase. Dus de ren
weggehaald en ’s avonds in zijn mand in de hal. Maar elke avond bleef het niet alleen bij éven piepen, blaffen en dan slapen maar hij blafte gedurende zeker
een uur. De verandering was dus geen onverdeeld genoegen, niet voor hem en niet voor ons. De medewerkster KNGF adviseerde hem toch weer in zijn mand te plaatsen met de ren eromheen. Het blaffen was geen waaksheid maar een teken van
onzekerheid en deze stap bleek toch te vroeg voor hem. Gelukkig bood zij aan om een kamerkennel van het KNGF ter beschikking te stellen en die hebben we een paar
dagen later gehaald. Howie bekeek de kennel van buiten en van binnen en ’s avonds volgde een kort ritueel van gepiep en geblaf, een diepe zucht en hij plofte
neer in zijn mandje en ging gerust slapen. Ook oefenden wij het lopen op straat. Howie trok als een bezetene en hijgde daardoor van de inspanning en ook dit gedrag werd door de
KNGF-medewerkster betiteld als onzekerheid. Zij paste verschillende methoden toe om zijn gedrag te doorbreken en –zoals te verwachten- de brokjesmethode had het
gewenste effect. Ook moet ik zijn aandacht vasthouden door hem met een hoge stem toe te spreken als hij het goed doet en als hij zelf naar me kijkt belonen met
een brokje. Vermoeiend maar het werkt wel, in relatief korte tijd zag je al verbetering. Wordt vervolgd waarin het verslag van een paar daagjes Friesland en Howie bezoekt zijn geboorteplek en ziet zijn hondenmoeder Christie, zijn
eerste mensenmoeder Nell, zijn instantpleegmoeder Heleen en niet te vergeten het Hoofd Techniek, Huub.............. |