Verslag III (foto's volgen zo spoedig mogelijk)

            zondag 7 mei 2000

            -Het gaat steeds beter- 

Inmiddels is de rust enigszins weergekeerd in ons huis.

Howie wordt door Bas en mij beter begrepen en ook hij doet moeite met ons te communiceren. 

De minder leuke kant is dat Howie wanneer hij even alleen wordt gelaten zich dusdanig opwindt dat hij blaft, piept en ook in zijn paniek plast en poept.

Verder lukt het zindelijk maken nog niet helemaal.

Wanneer je voor de zoveelste keer met Howie in de goot staat en er eindelijk resultaat is waar te nemen en je volgens voorschrift enthousiast "plassen” staat te roepen vraag je je af of dit de ultieme oefening van geduld is. 

De leuke kant is dat hij zich prima vermaakt met een piepspeeltje en probeert rakelings langs de meubelen dravend dit speeltje geluid te ontlokken.

Hij is ook bepaald niet kleinzerig, om de haverklap hoor je zijn schedeltje bonken tegen een meubelstuk of maakt hij een koprol maar hij laat zich daardoor niet uit het veld slaan.

Integendeel, dit zweept hem op tot nog wildere manoeuvres waarna hij van het ene op het andere moment neerzijgt en vervolgens luide snurkgeluiden laat horen.  

Hij is al een aantal keren mee naar het dorp geweest.  Bij onder andere de supermarkt, de sigarenwinkel, de groentezaak en de bibliotheek heb ik toestemming gevraagd en gekregen om Howie mee naar binnen te nemen. Zolang hij nog niet zindelijk is draag ik hem en hij hangt genoeglijk in mijn armen en wekt vertedering bij personeel en klanten. 

De eerste visite van een medewerkster van het KNGF heeft reeds plaatsgevonden waarbij wij haar konden raadplegen. Zij gaf een aantal nuttige tips zodat wij na haar bezoek ons wat geruster voelden met name ten aanzien van onze eigen aanpak. 
Een voorbeeld: tot op dat moment hadden we gemiddeld om de dag iets ondernomen met Howie, naar een winkelcentrum, naar de markt of naar een recreatieterrein. Later op de avond werd hij dan erg druk en was bijna niet meer tot bedaren te brengen. De medewerkster vertelde dat hij dan overdag te veel indrukken krijgt waardoor hij later stressverschijnselen vertoont. Kortom, de frequentie van avonturen buitenshuis is nu teruggebracht tot twee keer per week. 

Een zondag familiebezoek in Roermond was ook een groot avontuur. In het verleden maakte ik nogal eens grapjes over de jonge ouders met hun kroost die op bezoek kwamen waarbij ik vriendelijk informeerde of ze soms bij ons kwamen wonen gezien de hoeveelheid spullen die zij meesjouwden, van wipstoel tot luiers en kwijldoekjes.

Ik geef het toe, voor mijn leedvermaak van toen word ik nu gestraft. Wat namen wij mee behalve Howie? Mand, drinkbak, voerbak, eten, speeltjes voor binnen en buiten, molton én reservemolton, keukenpapier, wc-rol, tractatie, zeiltje en zelfs diverse meters tuingaas om rond de mand te plaatsen zodat Howie niet het hele huis kon rondrazen. Toen we alles uitgepakt hadden was het weer bijna tijd om te vertrekken.

Al met al verliep het bezoek goed, was iedereen vertederd en plaste hij slechts op het zeiltje binnen zijn ren. Aan het einde van de middag weer een autorit van anderhalf uur en daarna waren wij drietjes geheel uitgeteld. Vanzelfsprekend kreeg Howie later op de avond zijn stressaanval, daarna wij de onze en toen was het weer mooi geweest en hoefden we paasmaandag pas om half zeven in de ochtend (!) Howie in de goot te zetten.

Vriendin Jacqueline paste een middag op, wij gingen op bezoek en willen de ontvanger niet opschepen met een onzindelijk hondje. Hij was voorbeeldig, een engel, een heilige.

Niets in huis, geen woeste bui, alleen maar schattig en aandoenlijk.

Een sprankje haat welde in mij op maar toen ik in zijn zeehondenoogjes keek zag ik dat hij gewoon zijn best had gedaan en Howie en ik wisselden een knipoog uit. 

Het aantal bijnamen voor Howie groeit nog steeds: Onbehouwie, Auwie, Knauwie maar ook “mannetje”, “Beertje”, “Bullie” en Toetie. 

Gisteren belde Jacqueline en bood aan om samen met Peter Howie mee te nemen naar “De Hoge Dijk” dus fijn voor Howie maar even fijn voor mij, zomaar drie kwartier vrij. Ik sprong op mijn fiets, scheurde naar het dorp, reed nog een stukje om en kocht verse asperges om dit te vieren. 

Hopelijk wordt hij de komende tijd wat zelfstandiger want op den duur moet hij toch twee à drie uur alleen thuis kunnen blijven. Nu is het nog steeds zo dat wanneer ik bijvoorbeeld naar het toilet ga, elders in huis, hij gaat piepen, janken, blaffen en met regelmaat zelf in de gang iets deponeert. Dit ervaar ik als erg benauwend maar mij is verzekerd dat dit van tijdelijke aard is. 

Toen we hem kregen woog hij omstreeks vijf kilo, nu acht en een halve kilo. Het mollige pupje staat wat hoger op zijn pootjes en op zijn rug en oren kleurt zijn vacht van wit naar beige. 

Overigens zijn de buurtbewoners, vooral de kinderen, toonbeelden van zelfbeheersing. Soms roepen zij zijn naam maar vrijwel niemand komt hem aaien, hoe verleidelijk hij er ook uitziet.

Ze weten dat wanneer hij los in de tuin is ze welkom zijn om te komen spelen/aaien maar gelukkig staan ze nog niet rijendik voor het hek anders overweeg ik toegangsgeld te heffen ten bate van het KNGF.  Complimenten voor hun medewerking. 

Vanmorgen heeft Howie in de tuin gespeeld met zijn vriend Alfred, een enthousiaste pup van vier maanden oud. Het begon met gepiep van de kant van Howie maar Alfred trok zich daar niets van aan en bleef leuke schijnaanvallen doen, heerlijk om die twee samen te zien ravotten. 

Oh ja, en van Howie moet ik nog de groeten doen aan alle mensen die in zijn gastenboek hebben geschreven en speciaal aan tante Jeanne, die vanuit Canada met hem meeleeft.....

Als je vragen of opmerkingen hebt, kun je die in het gastenboek kwijt.

Wordt vervolgd "in de 2e week van juni"( webmaster)

terug naar pagina "index-Howie"