Howie en ik zijn de hele dinsdag samen. Zijn dag bestaat uit eten, spelen, slapen en zich ontlasten. Als hij voor de zoveelste keer een hap van de stoelpoot neemt en ondanks het aanbieden van alternatieven zoals speeltouw en kauwkluif de punt van de porseleinkast prefereert heb ik geen energie meer om hem af te leiden. Juist op dat moment stort hij zich op mijn voeten en valt prompt in een diepe slaap.

Woensdag is Bas ook thuis en kunnen we de zorg delen. Het slapen gaat redelijk tot ongeveer zes uur. Wat gedraai en heel snel klettert de ochtendplas op de kranten. We proberen te wennen aan het ritme van vier maaltijden per dag en wandelingetjes na eten, spelen en slapen.

Een enkele keer wordt onze oplettendheid beloond maar het meeste komt in huis terecht.

Donderdag brengen Howie en ik de dag weer samen door. Hij is afwisselend zeer jolig of ligt uitgeteld aan mijn voeten. ‘sMiddags besluit ik dat we samen voor het eerst verder dan deze straat gaan, de markt is ons doel.

Het is voor Howie iets te ver om te lopen en hij wil eigenlijk tot nu toe niet verder dan het tuinhek, zelfs naar de goot moet hij af en toe gelokt worden met een brokje.

Ik draag hem tot het postkantoor en daarvandaan loopt hij zelf parmantig over de brug. Ja, het gaat goed. Ik word afgeleid door de buurvrouw die vanaf de overkant iets roept en inmiddels bevuilt Howie de stoep met een –voor een klein pupje- aanzienlijke hoeveelheid poep.

Met een rood hoofd –hij was toch nét geweest, in huis weliswaar- ruk ik de rol toiletpapier tevoorschijn en zo goed en kwaad als het kan vis ik de prut tussen de stenen vandaan. De volgende keer denken aan zonnebril, grote hoed en een pruik.

Niet voor Howie, maar voor mij is de markt te ambitieus. Volgende week proberen we het gewoon weer.  Nadat ik met hem weer de brug oversteek blijft hij stokstijf midden op de zebra staan terwijl een rij auto’s staat te wachten. Ik werp een verontschuldigende blik en til Howie op.

Bas komt thuis met de motor. Als verrassing zitten Howie en ik op de tuinbank, meteen een goede oefening want de motor maakt een hels lawaai. Howie verbleekt noch verbloost en Bas vindt ons aandoenlijk. Genoeg avontuur voor vandaag. 

Door Howie’s schattige uitstraling is hij doelwit van aaiofielen. “Mag ik?”, vragen ze en terwijl ik nog mummel over KNGF en niet de bedoeling storten zij zich op Howie onderwijl kreten slakend en hem dotje, apie of beertje noemend.

Misschien is het een idee dat de KNGF de puppypleeggezinnen die daar behoefte aan hebben een assertiviteitscursus aan te bieden.

terug naar pagina "index-Howie"