Verslag XVI  

10 juli 2001– Waarin Howie vakantie viert voor hij aan zijn opleiding begint en het verslag van het afscheid-   

Wat een feest, de hele maand juni nog met zijn drietjes aanrommelen. In Friesland was het meteen raak: bij de eerste grote uitlaat kwam Howie triomfantelijk met een karkas van een zeer grote vis aangehold en was niet bereid dit in te wisselen voor een tractatie die meer verantwoord was. Behalve dat het een verschrikkelijke stank was ging Howie knoesperend op de graten zitten kauwen zodat ik me zorgen maakte dat er niet een graat overdwars kwam te zitten. Ging gelukkig allemaal goed, hij braakte een gedeelte meteen weer uit, hup, weer naar ons vakantiehuis terug. De volgende dag roken wij reeds de geur van verrotting dus voor Howie aanleiding het struikgewas in te duiken om even daarna met een dode eend met uitpuilende ingewanden tevoorschijn te komen. Gelukkig was hij wel bereid om die af te staan, hij had er alleen maar even in liggen rollen maar deze meur bleef slechts een paar dagen hangen en we waren veel buiten. Ik vroeg aan Bas mij aan deze gebeurtenissen te herinneren wanneer we het moeilijk zouden hebben met het afscheid.

Op de sloep gedroeg Howie zich voorbeeldig. Hij hing af en toe enigszins buiten boord maar sprong niet en vond alles interessant. Tegen verdachte boeien diende even geblaft te worden maar de vredigheid van het landschap miste zijn uitwerking ook op hem niet. In het vakantiehuis trachtte het ondeugende hondje een enkele keer op de bank bij Bas te komen zitten, ging meteen languit liggen en pas na enige aandrang van Bas liet hij zich er weer afduwen. Je kon merken dat hij wist dat het niet mocht maar de verleiding voor hem te groot was om het in ieder geval te proberen. Tijdens het kroelen ontdekte ik een teek en bij nadere inspectie nog een. Even gebeld naar puppypleeggezinnenzorg want dit hadden we nog niet eerder aan de hand gehad en het bleek een kwestie van het beestje er gewoon uitdraaien. Niet echt een fijn karweitje maar Howie begreep dat het moest gebeuren en staakte zijn aanvankelijke verzet. Wij speelden een filmset na en maakten de bijbehorende gebaren: Teek one, Teek two en toen was Howie bevrijd van zijn ongenode gasten, 

Eigenlijk was hij behalve ten aanzien van het jutten van rotte kadavers een engeltje. Het oefenen in Drachten ging ook goed, na de eerste opwinding gedroeg hij zich rustig en liep keurig mee. Kortom, zowel voor Howie als voor ons een heerlijke vakantie. 

Thuisgekomen waren we ons er constant van bewust dat het de week “van alle laatste keren” zou worden. De laatste wandeling met Alfred, zijn kleine grote vriend waarbij we nog voor een laatste maal hebben genoten van hun unieke begroeting en hun énige speelgedrag. De laatste keer naar winkelcentrum De Poort waar hij zich als een professionele geleidehond niet liet afleiden. Het laatste weekend kwamen familie en vrienden hem gedag zeggen waarbij menig traantje werd weggepinkt.

Ja, en dan breekt toch de dag aan dat hij weggebracht moet worden. Daar was het allemaal om te doen en hij is klaar voor de opleiding. Een schuldgevoel omdat hij enthousiast opspringt en jij weet dat we déze keer niet samen weer naar huis gaan. In de auto voor de laatste keer heel zoet voorin op de vloerplaat. Een ontspannen ontvangst bij het KNGF, thee en koffie, het inleveren van medische gegevens en spulletjes. Dan de kleine wandeling langs de nieuw gebouwde kennels die waarschijnlijk vanaf augustus in gebruik worden genomen, er wordt optimaal rekening gehouden met de honden. Bij een veldje mogen ze los en Howie rent vrolijk naar Ronald die met een groot touw met knopen zwaait. De honden rennen nog éénmaal terug naar waar de wegbrengers staan en gaan dan met Ronald naar een tweede veldje iets verderop, het hekje gaat dicht. Door een waas van tranen begeven Bas, Jacqueline en ik ons naar de auto en rijden zo snel mogelijk weg.

Het is voorbij. Howie is aan zijn volgende avontuur begonnen en wat ben ik blij dat hij het eerste deel van zijn leven bij ons heeft doorgebracht. Na de eerste schok van de puppy die het hele huis ondersteboven haalde, ruim twee en een halve maand onzindelijk bleef en daarna zich nog maar af en toe vergiste, buiten adem raakte wanneer ik uit zijn gezichtsveld verdween, alle houten stoelen, de eettafel en de servieskast gemerkt heeft met tandafdrukken, het parket heeft voorzien van extra groeven, een voormalig witte muur uitkoos om zich na het drinken aan af te schuren, de tuin het aanzien gaf van een braakliggend terrein……..enfin, zo kan ik nog bladzijden doorgaan……brak de periode van wederzijds begrip aan. Hij begreep wat ik van hem verlangde en grootmoedig gaf hij mij mijn zin. Wij waren een team, maatjes. En alle mensen om ons heen werden dol op Howie en hij beloonde ze met zijn eeuwig enthousiaste begroeting en altijd goede humeur.

Prachtige herinneringen, eerst veel afzien, dan doorzetten, vervolgens hoop op verbetering en de laatste maanden alleen maar genieten. Dat was een onverwachte beloning. Het is goed zo.   

Inmiddels hebben we drie maal gebeld om te vragen hoe het met het vrolijke mannetje is en de berichten zijn gelukkig goed. Hij is samen met Emma in één kennel, ze kunnen het goed samen vinden. Hij heeft ’s avonds niet geblaft of gejankt, werd wel veel wakker en keek dan verbaasd om zich heen. Omdat hij zoveel nieuwe indrukken heeft te verwerken is hij wel wat buiten adem van de opwinding. Elke dag gaan ze met zijn klasje naar het bos om ze lekker te laten rennen en er wordt geoefend op relatief rustige plekken. Daarna wordt het niveau verhoogd en gaan ze naar drukkere plaatsen. Vanuit het KNGF wordt alle ruimte gegeven om  te bellen om te informeren hoe het met het hondje gaat dus dat is fijn. 

De mensen die in het gastenboek hebben geschreven krijgen bericht wanneer er iets te melden valt over de vorderingen van Howie. Voorlopig is hij nu bezig met de basistraining (ongeveer vijf weken) en daarna stroomt hij door naar de geleidehondenopleiding die ongeveer zeven tot acht maanden in beslag zal nemen.

Indien je niet in het gastenboek hebt geschreven kun je dat alsnog doen óf je e-mail-adres doorgeven aan c.j.mkocken@freeler.nl onder vermelding van “Howie”.  Tenslotte een bedankje voor iedereen die de afgelopen vijftien maanden meegeleefd heeft met de belevenissen van Howie en zijn puppypleeggezin.