Verslag XV                  

1 juni 2001 – Waarin het verslag van het eindbezoek, de bekendmaking van de datum dat Howie naar school gaat en Howie brengt een middagje door met vriend Alfred en doedelzakbands- 

Howie kreeg zijn jasje aan en samen gingen we met de auto naar Reigersbos en vervolgens stapten we in de metro. Howie gedroeg zich rustig, het leek wel of hij voelde dat hij tentamen moest doen. Op het Centraal Station in Amsterdam kwam Marieke van het KNGF vrijwel tegelijk met ons aan en zij had ook al gezien hoe keurig hij zich gedroeg. Toen zij met hem wegliep wreef ik even een vuiltje uit mijn oog, we zijn weer een stap verder. Een half uur later ontmoetten wij elkaar weer bij een kopje thee en Marieke zei: “hij is er klaar voor”. Ik had een gemengd gevoel, enerzijds geweldig, dáár was het allemaal om te doen en anderzijds oh jee, het afscheid is nu definitief. Marieke gaf aan dat er plaats was op de basisopleiding en zij zou informeren wanneer Howie opgeroepen kon worden. Mijn eerste emotionele reactie was dat ik gebeld had met het KNGF en een vakantie mét hondje had geboekt maar even later realiseerde ik me dat beslist moest worden wat het beste was voor Howie. Weer terug naar huis, voor Howie een welverdiend botje en ik onderuit met een boek.
Een weekje later: eigenlijk kon Howie op 18 juni terug naar school maar omdat dit midden in onze vakantie valt staat hij nu ingeroosterd voor maandag 2 juli. 

Het is fantastisch om te zien hoe Howie verandert als na de uitlaat in de goot ik het commando “vooraan” geef. In eerste instantie maakt hij bijna een sprongetje van blijdschap omdat hij weet dat we verder gaan dan de goot en in tweede instantie gaat hij tamelijk hard aan de lijn trekkend aan de wandel. Tot de eerste straathoek, vanaf dat moment realiseert hij zich dat hij aan het werk is en trekt wat minder hard aan de lijn. Om de zoveel meter kijkt hij schuin achterom om te checken of het tijd is voor een beloning. Af en toe wil hij toch gaan snuffelen maar dat probeer ik te voorkomen door in een flink tempo door te lopen en hem af te leiden met mijn stem en desnoods een brokje. 

Tijd om de tuin te voorzien van zomerbloemetjes. Moeder Lianne en vriendin Jacqueline gingen hard aan de slag. Twee staande manden en een hangende werden zorgvuldig beplant. Ook vriend Peter kwam langs om het resultaat te bewonderen maar moest binnen enkele minuten zich melden met een vervelende boodschap. Een spelletje met Howie was enigszins uit de hand gelopen zodat één van de manden pardoes door het stevige hondje omver was gelopen en –hoe hebben ze het voor elkaar gekregen- werkelijk geen één plantje bevond zich nog op zijn oorspronkelijke plaats, alle bloemetjes leken letterlijk gelanceerd en lagen verspreid over het gras. Oh oh, er werden ijzige blikken geworpen en zelfs het lieve hondje moest éven uit het zicht…….. Inmiddels is alles weer redelijk hersteld maar de getroffen mand zal deze zomer ons nog vaak herinneren aan het jolige hondje.

De Continental Highland Games werden dit jaar in Apeldoorn georganiseerd. Met een groepje mensen ’s middags er naar toe.Midden in een bos dus eerst konden Howie en Alfred even uitrazen. Mooi weer, goedgeluimde mensen, dans, muziek en kilts. Alfred en Howie aan een haak vastgezet voordat ze er met een doedelzak vandoor gingen en volgens Reni, het baasje van Alfred, deden de hondjes aan Iers Worstelen. In ieder geval vonden vele passanten het tweetal uiterst vermakelijk, ze kregen aanmoedigingen en werden geaaid. Als Howie moe werd besprong Alfred hem en nét als Alfred even lag bij te komen stortte Howie zich weer boven op hem. Een heerlijk uitstapje voor mens en dier.