Verslag XIV                

3 mei 2001 –Waarin meer nieuws over het onvermijdelijke vertrek van Howie  en de onthulling of zijn gewicht is toegenomen dan wel gelijk is gebleven dan wel is verminderd-  

Volgende week hebben we een afspraak met Anke van het KNGF op het Centraal Station Amsterdam. Dit geldt als de eindoefening. Howie gaat op pad zonder pleegouder en wordt beoordeeld op zijn gedrag in de stad. Meteen nam ik de gelegenheid te baat om te informeren of hij al ingepland stond voor de basistraining en dit bleek nog niet het geval. Ik trok de stoute schoenen aan en stelde voor dat wij onze vakantie in juni mét Howie zouden doorbrengen maar dan wilde ik wel zeker weten dat hij niet opgeroepen zou worden vóór of tijdens de vakantie. Enfin, Howie zal pas eind juni, begin juli worden opgeroepen dus dat is duidelijk. Voor hem goed gezien zijn nog steeds kinderlijke gedrag en voor ons goed om nog een paar weken te genieten van zijn gezelschap. 

ik wil uit

waar zijn ze nou

Beste vriendje Alfred moest een dagje alleen thuis blijven en mocht een gedeelte van de dag met Howie doorbrengen. Om 11 uur ’s ochtends het hondje van huis gehaald en vast in de auto laten plaatsnemen. Toen Howie gehaald die vrolijk naar de auto trippelde en helemaal door het lint ging toen hij Alfredje ontwaarde. Alfred sprong van hoedenplank naar versnellingspook, Howie hing ondersteboven aan de achteruitkijkspiegel, kortom, de auto schudde heen en weer onder luid gepiep en gekerm van de grote vrienden. Op weg naar de uitlaatplek Jan opgehaald die zich met veel moeite in de auto kon wurmen aangezien ze wederom van links naar rechts en van voor naar achter door de auto sprongen. Uiteindelijk de twee banjers weer op de achterbank gekregen en bij tijd en wijle werd er in onze nek gehijgd of een grote lik uitgedeeld. Heerlijk gewandeld en na afloop ging Alfredje mee naar huis. Vervolgens tot half 5 hebben ze constant liggen rollebollen.  De volgende dag was Howie niet bepaald meer zo uitbundig, wij vermoedden dat hij verschrikkelijke spierpijn had na een speelmarathon van ruim 5 uur zonder pauze. Van Reni, het baasje van Alfred, kwam ook het bericht dat Alfred de dag daarop zich ongewoon rustig had gedragen. 

Bij een wandeling in het gebied Oudekerkerplas zag Howie wit schuim op het water en veronderstelde dat hij daar op kon lopen. Plons! En paniek in zijn oogjes. Water is fantastisch maar alleen als je de bodem onder je voeten voelt. Bas aarzelde geen moment, wierp zijn jas uit waarop ik vreesde dat hij zelf te water zou gaan maar nee, met één machtige zwaai tilde hij het verblufte mannetje uit het water op het droge. Daarna was voor Howie het hek van de dam. Hij draafde als een bezetene en straalde kattenkwaad uit. Hij stormde op een zorgvuldig geplaatste hengel af waarbij ik nog net kon voorkomen dat hij er mee van door ging. Te laat was ik echter bij een blauw regenlaarsje, een jongetje was aan het pootjebaden en Howie ging met het laarsje aan de haal. Met zoete vleierij en wat brokjes het laarsje weer heroverd, nu maar hopen dat het nog steeds waterdicht is. Tot slot van de wandeling besloot Howie zichzelf nog even te tracteren door middel van het rollen door een rottende vis en we vertrokken weer met een meurend hondje. 

Het laatste heikele onderwerp: het gewicht van Howie. Zijn gewone maaltijden zijn bijna gehalveerd en dat heeft opgeleverd dat hij sinds december niet meer is aangekomen.

Hij weegt 31.5 kilo en wij hebben besloten dat hij niet valt onder de categorie “te dik” maar onder “mooi stevig”. Maar dit is wel een punt van aandacht dus we proberen ook het belonen met brokjes iets te minderen.