Verslag XIII         

 3 april 2001 -Howie wordt in het Utrechtse dierenziekenhuis onderzocht, ziet zijn moeder, opa, broertjes en zusjes en heeft een week vakantie in Friesland- 

Naar het ziekenhuis in Utrecht waar meerdere  KNGF-honden moesten worden gecontroleerd. Howie vond het in het begin een beetje eng, met zoveel honden in één ruimte maar uiteindelijk ging hij toch kennismaken met zijn diverse collega’s. Toen we werden opgeroepen voor de controle bij de dokter moesten we door een lange gang. Hij had ‘s morgens niets te eten gekregen en was goed uitgelaten dus ik veronderstelde dat er niets in zijn darmen aanwezig was en –je begrijpt het al- dat was dus niet zo. Met opruimzakje en keukenrol zo goed en zo kwaad als het ging de glimmende ziekenhuisgang weer toonbaar gemaakt en vervolgens het onderzoek. Howie was beslist niet van plan hieraan mee te werken dus hij moest met enige dwang van Anke, Marieke en mij op de tafel gehouden worden terwijl de arts allerlei woeste bewegingen met Howie’s poten uitvoerde.  Daarna moesten we weer even in de wachtkamer met alle andere honden en werden ze één voor één meegenomen voor een röntgenfoto. We vertrokken weer naar huis en wanneer we geen bericht zouden krijgen was alles in orde. Een paar dagen spannend want we hoorden dat een zusje van hem al na een paar maanden zoveel pijn bleek te hebben dat zij een dodelijk spuitje heeft gekregen om haar uit haar lijden te verlossen. Verder is een broertje afgekeurd vanwege zijn voorpoten. Gelukkig bleek Howie gezond te zijn en is deze fase weer afgerond.  

Wél is hij behalve de kleinste en witste van het nest ook de bolste dus hij is al een aantal weken op dieet. Zijn gewone maaltijd is flink teruggebracht en wij denken al verschil te zien. Aangezien onze weegschaal het begaf terwijl Bas en Howie er samen op stonden vrees ik het ergste, zou het maximum zijn overschreden en is Howie helemaal niet afgevallen of is Bas soms aangekomen…….. Volgende week bezoeken we de dierenarts in verband met inenting dus dan komen we het gewicht van Howie te weten. 

De nestreünie. Voor velen de zoveelste keer, we spraken mensen die reeds een tiende of vijftiende pup hebben begeleid en die alles al eens meegemaakt hebben, ook de droevige keerzijde wanneer een pup fysiek of mentaal niet geschikt bleek voor de taak van geleidehond. Maar dit was een dag van feest en alles werkte mee. Er stond een stevige wind aan de kust maar ook scheen een heerlijk voorjaarszonnetje en na de koffie/thee gingen we met zijn allen naar het strand. Howie was de eerste die languit in het ondiepe water ging liggen maar daarna dartelden ze allemaal over het zand en door het water. Het was geweldig om te zien, allemaal jolige honden en dan word je zelf ook jolig. De reünie was voor zowel de hondjes met een naam beginnend met H als die met een I en wat een verschil. Ze zijn allemaal bijzonder leuk en lief maar toen het H-nest (kruising Labrador Retriever en Duitse Herder) op de foto moest was het leuk en spontaan maar chaos. Toen was het I-nest (Golden Retriever) aan de beurt en zij schreden over het zand, namen hun voordeligste pose aan en blikten professioneel in de camera, hun wenkbrauwen enigszins opgetrokken vanwege hun onstuimige voorgangers. Met de hele groep terug naar het restaurant en voor wie wilde was er een welverdiende pannenkoek. Tijdens de bijeenkomst hoorden we dat er sprake was van uitstel van de terugkomst van de eerste honden dus alles schuift waarschijnlijk een beetje op. Waar we eerste rekenden op eind april lijkt het er nu op dat dat zal verschuiven naar eind mei. Heel stiekem juichten we, misschien een maand langer genieten van het malle mannetje, in ieder geval mag hij iets langer dan één jaar bij ons blijven. Vervolgens krijgt hij zes weken basistraining waarbij beoordeeld wordt of hij geschikt is dus ook dat zal weer een spannende periode worden, nog maar niet aan denken. 

Tenslotte ons derde en waarschijnlijk laatste weekje Friesland met Howie. In Drachten wat geoefend in het winkelcentrum maar vooral elke dag naar het recreatiestrandje waar hij heerlijk in de rondte kon hollen. Ook een paar dagen een ritje langs allerlei dorpjes gemaakt, meestal duurde dat ongeveer anderhalf uur en hij lag heel zoet voorin bij mijn voeten en vond het allemaal best. Pas op het moment dat de auto afremde of een rare bocht nam verhief hij zich, keek even door het raam, wierp zich weer op de vloerplaat en sufte rustig door. ‘s Morgens na zijn eerste uitlaat mocht hij Bas zoeken die dan nog in de bedstee lag dus dat was dolle pret, hij duwde de deur open en trachtte Bas zijn ochtenddouche te geven. De open haard was eerst even ontdekken maar al snel ging Howie rustig liggen en genoot samen met ons van de warmte en de mooie vlammen. 

Tenslotte maak ik jullie attent op de website www.coinsforcare.nl.

Er is een mogelijkheid te stemmen op een van de goede doelen en vervolgens wordt het verzamelde vreemde muntgeld verdeeld naar het aantal stemmen. Het is mogelijk te stemmen op het KNGF. 

Wordt vervolgd waarin bekend wordt gemaakt of Howie werkelijk gewicht is kwijtgeraakt en we verwachten iets meer te weten over de definitieve vertrekdatum.