Verslag XII  

5 maart 2001 -Howie bezoekt tot zijn grote vreugde een klas met kinderen, hij viert zijn      verjaardag en beleeft een weekje samen thuis met Bas- 

Met Howie naar Ouderkerk aan de Amstel waar Nina een spreekbeurt hield over het KNGF en aan het einde van haar lezing mocht zij Howie aan de klas laten zien. Het bleek in een noodlokaal te zijn, 32 kinderen in een tamelijk krappe ruimte en Howie die van tevoren een stuk had gewandeld hijgde van opwinding. Meteen informeerde een van de klasgenoten belangstellend: “mevrouw, heb-ie een keelontsteking?”. Na een aantal vragen mocht Howie los in de klas en hij vermaakte zich opperbest, allemaal aaiende kinderen was voor hem een droom die werkelijkheid werd. Gelukkig was het aan het einde van de schooldag dus de kinderen mochten hierna naar huis. Howie kreeg van Nina nog een tractatie waar hij heel blij mee was en zij kreeg maar liefst een 8 ½ voor haar spreekbeurt! 

Dezelfde week vierde Howie zijn eerste verjaardag. Hij ontving maar liefst vier felicitatiekaarten en kreeg van Reni, het baasje van beste vriend Alfred, een megakauwbot dat hij in feestelijke stemming binnen een paar uur verorberde.  

Ik bracht een heerlijke week met vriendin Jacqueline in Engeland door. Een fantastisch huis met uitzicht op strandhuisjes en zee aan één kant en golfvelden aan de andere kant. Door die velden liep een verhoogd pad en daar liepen de hele dag mensen met hun hond en soms verlangde ik daar met Howie te lopen en soms dacht ik: wat zalig om even één weekje niet verantwoordelijk te zijn…. Toen we terugkwamen stormde Howie naar buiten, hij was niet meer te houden en vloog door het tuinhekje, besprong mij en daarna Jacqueline om vervolgens in vliegende vaart in de auto te springen en daar triomfantelijk op de voorbank te gaan zitten. Door het raampje wierp hij een betekenisvolle blik op ons: fijn dat jullie er weer zijn, gaan we meteen leuke dingen doen?  

Hieronder volgt het verslag dat Bas over het unieke weekje samen heeft geschreven.                                                             °°°°°

Howie en Bas hebben het rijk alleen!!!

Eindelijk was het zo ver. Carin kon eens heerlijk gaan genieten van haar welverdiende vakantie. Samen met vriendin Jacqueline vertrok ze richting Groot Brittannië de beide “mannen” achterlatend. Onmiddellijk werd de dagelijkse routine van uitlaten, borstelen, oefenen en ontspannen in gang gezet. Het was duidelijk dat een gewoontedier als Howie precies weet wanneer hij een koekje krijgt, wat we hierna gaan doen en wanneer het tijd is om uit te rusten. Bas volgde dan ook braaf dit stramien om het tijdelijke gemis van Carin niet te veel te laten merken. Voor Howie was het wel even wennen. Want nu was het speelmaatje er altijd en er moest ook gewerkt worden.  

Vol enthousiasme heeft Howie de supermarkt, diverse winkels en zelfs het kantoor van Bas bezocht. Nadat hij hier alle prullenbakken had bekeken, waardoor hij al snel de naam van “vuilnisbakkenras” verwierf, trok hij de telefoonkabel kapot. De deelnemers aan het overleg vonden dit wel een goede oplossing om niet meer gestoord te worden. Jammer was het wel dat Howie vergeten was dat er zwakstroom op de kabel stond, dus enige tijd later was met een kleine kef ook Howie weer een ervaring rijker.  

Daarnaast werd de grote uitlaat met vriend Alfred ook twee keer beproefd. Duidelijk is dat de aanwezigheid van begeleiders in een keer totaal niet meer belangrijk is. De fixatie op “zijn vriend” en het permanent opzoeken van vieze moddersloten, het meenemen van takken en het stoer samen benaderen van andere honden is plotseling het universum. Kostelijk om te zien. Je kunt er geen genoeg van krijgen om deze twee te zien ravotten.  

De telefoontjes naar Groot Brittannië met Carin werden steevast vergezeld met ook een berichtje voor Howie. Met een scheef hoofd keek hij naar de hoorn waar voor hem wel bekende geluiden uit kwamen (zoals: dag mannetje), maar de uiterlijke vorm kwam toch niet overeen met hetgeen hij zich kon herinneren. Dus de echte interesse was ook weer snel weg.  

Ook moest Howie even wennen aan wat meer momenten alleen zijn. Dit ging hem goed af en steeds zat hij braaf te wachten. Toen Bas bij thuiskomst door een andere hond werd “afgeblaft” hoorde Howie dit en met een stevige blafpartij (het klinkt veel indrukwekkender dan het daadwerkelijk is) liet Howie blijken: “Kom niet aan mijn baas”. Dit geeft je uiteindelijk wel een heel goed gevoel en betekent dat alle investering in tijd en energie niet voor niets is geweest. Overigens is daarnaast het inzicht in de investering en moeite die Carin heeft gedaan in de opvoeding van het “mannetje” toegenomen, met daaraan gekoppeld een enorm respect voor de wijze waarop dit in de afgelopen maanden door haar is ingevuld.  

Het was een leuke week en Howie en ik hebben elkaar zeker nog beter leren kennen. De momenten van rust samen op de stoel koester ik dan ook zeer. Maar echt compleet zijn we pas weer als we met z´n drieën zijn en dat is inmiddels weer zo.                                                            °°°°° 

Daniëlle, de KNGF medewerkster, kwam bij ons thuis. Een aantal dingen besproken, een jasje aspirant geleidehond van een maatje groter gekregen, en afgesproken zijn gewicht in de gaten te houden (nu 31 ½ kilo). Naar De Hoge Dijk om te oefenen Howie zoveel mogelijk van het water weg te houden. Zodra hij te dicht bij de waterkant kwam riep zij hem met hoge stem, brokje in de aanslag en hij kwam keurig teruggehold. Een enkele keer verdween hij tussen het riet en dan zag je nog net zijn staart wuiven. Daniëlle nam dan een sprintje en vlakbij Howie slaakte zij een kreet: “Hé!”. Howie sprong dan een meter de lucht in (gelukkig niet in het water), werd beloond met een brokje en met prijzende woorden weer het goede pad opgeleid. Zo kan een ontspannende wandeling met de hond ook veranderen in een inspannende activiteit waarvoor een topconditie is vereist. Inderdaad was het resultaat dat hij veel minder te water ging dus weer een nieuwe dimensie toegevoegd aan het omgaan met Howie.

Tijdens de wandeling bespraken we de komende periode, er zijn nog een aantal mijlpalen. Ten eerste het bezoek een de kliniek in Utrecht waar Howie gecontroleerd wordt op het goed functioneren van ellebogen, heupen en ogen. Vervolgens in Noordwijk de nestreünie waarbij alle broertjes en zusjes, pa en ma én alle puppypleeggezinnen elkaar nog eenmaal ontmoeten.

Daniëlle zei monter: “En daarna het afscheidsbezoek” en even schrok ik. Snel rekenen en dan zitten we op een afscheid eind april, waarom lijkt dat nu zo dichtbij, yuch.

Kortom, de komende tijd nóg bewuster genieten van alle leuke en gekke momenten, het afscheid nadert……….. 

Wordt vervolgd waarin verslag van de keuring van Howie, een middag in Noordwijk met een grote groep honden en we gaan nog één keer naar Friesland met zijn drietjes.