Verslag XI 

            3 februari  2001

- Howie viert oud en nieuw, oefent onder begeleiding van Marieke van het KNGF en doet een extra oefening met de trein- 

Oud en nieuw, lekker met zijn drietjes thuis. Ook nu weer beseften we dat dit de eerste en laatste oud en nieuw viering samen met Howie zal zijn. Zodra het vuurwerk klonk richtte Howie zich op, keek naar buiten en wachtte op onze reactie. Aangezien die uitbleef zag je hem denken: “het zal wel goed zijn” en hij ging vervolgens weer rustig liggen. 

Een á twee keer per week gaan we naar winkelcentrum De Poort om met Howie te oefenen. Het eerste rondje kost altijd de meeste inspanning, hij trekt hard en is door alles afgeleid. Duiven, afgekloven kippenbotjes, andere honden, alles vindt hij spannend.Met geduld en een handje brokjes en enthousiaste stem proberen wij hem bij de les te houden en bij het tweede en derde rondje zie je verbetering. Tot slot altijd een wandelingetje door de Shopperhal en dan is het einde oefening. 

Ook wekelijks oefenen in de supermarkt in Abcoude. Soms heeft Howie een snuffelbui en dit is aan de lijn niet toegestaan dus dan moet ik veel corrigeren en krom lopen om een brokje tegen zijn neus aan te houden zodat hij niet links en rechts in de verleidelijke schappen duikt. Toch zie ik duidelijk vooruitgang. 

Op bezoek bij Jan. Natuurlijk mag hij van Jan los lopen en Howie vermaakte zich opperbest, snuffelde her en der en rukte en passant het speeltje van de poes uit elkaar. Hij werd daarna toch overmoedig en begon aan de krant die zo prettig scheurde, zelfs dát werd toegestaan door Jan. Tot het moment dat Howie een ander deel van de krant gapte en Jan besloot in te grijpen voordat ook dat gedeelte onleesbaar zou worden. Vanaf toen Howie iets korter gehouden. Bij het afscheid dook Howie nog even de achtertuin in en belandde in het moeras, vrolijk huppelde hij met vier zwarte pootjes naar de voordeur. Inderdaad tijd om op te stappen, bedankt voor je gastvrijheid, Jan. 

Hoera, Madelief, ons nieuwe nichtje is geboren. Wij gaan op kraambezoek op een avond, vriendin Jacqueline paste op maar ging in de loop van de avond naar een cursus. Howie is ongeveer anderhalf uur alleen geweest en toen wij thuiskwamen was hij blij en kennelijk niet buiten adem of overstuur dus dit lijkt goed te gaan, hij wordt echt zelfstandiger. 

Vandaag gaan we het in- en uitstappen van de trein oefenen, besloot ik en wij gingen op pad. De trappen bij het station zijn ook een goede oefening, hij moet halverwege stoppen zodat hij niet als een gek omhoog of omlaag sjeest. Ging goed en op het perron aangekomen zag ik dat de verwachte trein vijf minuten vertraging had maar de trein kwam snel en stopte op het zijspoor.  Het instappen verliep prima, de lijn losjes houden zodat hij alle bewegingsvrijheid heeft om de grote stappen te nemen. Terwijl wij ons omdraaiden om weer uit te stappen klonk het sisgeluid van de zich sluitende deur. Ik drukte nog snel op de knop “open” maar tevergeefs. De trein zette zich in beweging en Howie en ik waren onderweg naar Breukelen. Het enige wat ik bij me had behalve Howie waren de huissleutels, beloningsbrokjes en opruimzakjes. Slik, dan maar op zoek naar een hopelijk begripvolle conducteur en ja hoor, daar ontwaarde ik mijn redder, de heer v/d Ploeg (ik heb hem een eervolle vermelding op de homepage van Howie beloofd, dus bij deze). Ik stelde mij voor met overslaande stem, deelde hem vervolgens mede dat ik geen geld, identiteitsbewijs of iets dergelijks bij me had en smeekte hem om genade.Gemoedelijk vertelde hij dat zijn echtgenote werkzaam was bij het asiel en net iets verdrietigs had meegemaakt, een hond aan haar zorg toevertrouwd was overleden. Ik ontspande, gelukkig, een dierenliefhebber. Terwijl hij verder vertelde en zijn bonnenboekje tevoorschijn haalde hield ik mijn adem in, hoeveel boete zou ik moeten betalen?Maar glimlachend scheurde hij het blaadje af en zei: “hiermee kun je ook weer terug naar Abcoude”.  Zo deed Howie de oefening nogmaals en toen we thuis arriveerden was de middag weer omgevlogen. 

Op het Centraal Station in Amsterdam afgesproken met Marieke van het KNGF. Trappen geoefend, een paar keer met de lift naar het perron, in en uit de trein stappen, ze was  tevreden met de prestatie van Howie. Minpuntje blijft echter dat hij de duiven ongelooflijk boeiend vindt en corrigeren met een ruk aan de lijn weinig tot geen effect op hem heeft. Logisch, want hij is een echte bullie, klein maar stevig gebouwd. Zij adviseerde zoveel mogelijk plaatsen met vogels te vermijden en hem met een brokje voor zijn neus proberen af te leiden. Op een straatartiest die poseerde als Rembrandt had het vorige hondje met blaffen gereageerd. Howie bekeek hem echter belangstellend en vriendelijk.Aan het eind van de oefening nog even thee gedronken en gepraat over het feit dat Howie een teddybeertje is maar vergeleken met een aantal van zijn broertjes en zusjes nog wat kinderlijk. De eerste van zijn nest worden eind maart naar school gestuurd maar daar zit Howie zeker nog niet bij. De eerstvolgende oproep is dan eind april maar het kan ook nog eind mei worden. Dus hij is nog zeker drie maanden bij ons en misschien zelfs vier. Ook moet hij binnenkort naar Utrecht waar hij medisch gekeurd zal worden.  

Wordt vervolgd waarin Howie de klas van Nina Spronk bezoekt en Howie en Bas samen een weekje thuis zijn zonder mijn strenge toezicht dus dat wordt dolle pret voor die twee banjers.