|
Verslag X 3 januari 2001 -Howie bezoekt een manege, oefent serieus in het winkelcentrum en heeft een weekje vakantie in Friesland- Naar vriendin Catinka, de trotse eigenares van een paard en een pony. Op de manege ontmoette Howie direct een speelmaatje en zij renden met elkaar over het terrein. In de bak bevond zich een grote plas en Howie lag daar snel in te rollen. Pony Jamie werd voor het ponykarretje gespannen en Bas en Howie reden met de auto mee, Howie
met zijn kop op het dashboard om vooral maar niets te missen. Na het leuke uitje even thee drinken bij Catinka thuis en Howie gedroeg zich rustig aangezien hij toen al een paar uur als een gek in de rondte had gedraafd. Vóór het weekje Friesland nog even afgesproken met Danielle, medewerkster van het KNGF. Zij had inmiddels het een en ander te horen gekregen over Howie in de besprekingen maar al snel vertelde ze dat het oefenen goed ging. Natuurlijk nog lang niet wat bereikt moet worden maar gezien zijn leeftijd ondergaat hij een normale
ontwikkeling. Door zijn wisselende gedrag twijfel je af en toe aan zijn geschiktheid, soms is hij doldriest en onhoudbaar, dan weer durft hij ineens een brug niet over te steken, hij blaft heel stoer maar is niet bepaald een held als een andere hond dichterbij komt, enfin, als leek is dat heel moeilijk in te schatten. Geruststellende woorden dus van Danielle. Een enkele keer denk je namelijk stiekem:
als hij nu niet geschikt zou zijn, dan mag hij misschien wel blijven…..maar deze gedachte wordt meteen vervangen door het feit dat we oprecht hopen dat hij een goede geleidehond wordt. Tenslotte is er dan iemand die hem écht nodig heeft, niet alleen als speelmaatje of fijne kameraad maar als begeleider om zich in de buitenwereld beter te kunnen verplaatsen. Oefenen met de trappen, juist ook om op het
midden even stil te staan zodat hij weet dat dat ook mogelijk is en niet in één run hoeft. Bij een paar bussen in- en uitgestapt en dit ging goed. Na afloop van het oefenen even een kop thee met elkaar drinken en Danielle gaf aan dat zij even alleen met Howie op stap ging. Bas en ik glimlachten en zagen het mannetje vrolijk met haar meelopen. Na een kwartiertje kwamen ze weer terug en Danielle was
zeer tevreden. Later in de auto op weg naar huis bekenden Bas en ik aan elkaar dat op het moment dat zij wegliepen we allebei dachten aan het naderende echte afscheid. Dit was vast een oefening voor ons waarbij we zeer bewust waren van het feit dat Howie niet ons eigendom is maar van het KNGF. De komende periode zullen we ook zeer bewust genieten van de tijd die we nog met ons drietjes hebben. In het Friese landschap genoten van de rust en de natuur. Elke dag naar een recreatieterrein waar Howie van plas naar plas draafde om zich er verzaligd in te storten, daarna meurend naar de koemest. Een bezoek aan een onbekend winkelcentrum en Howie demonstreerde weer zijn oude gedrag, sleuren aan de lijn en alleen door een
constante stroom van praten en brokjes enigszins aan te sturen. Zeer vermoeiend dus het werd een kort bezoek. Naar de Ouderkerkerplas. In de verte zagen we boezemvriend Alfred en zijn baasjes lopen. Howie vooruitgezonden en wat waren de hondjes blij elkaar te zien. Howie was net weer in de fase: wat zijn bruggen toch ongelooflijk griezelig, help. Alfred draafde echter onbekommerd over elke brug en dus vond Howie vanaf dat moment bruggen
ook prima, over goed voorbeeld gesproken, bedankt Alfredje. Overigens is het gewicht van Howie nu 31 kilo! Wordt vervolgd waarin we de eerste en laatste keer oud en nieuw vieren en wederom verslag doen van het oefenen met de medewerkster KNGF. |